Na de bevalling bleek ik toch wat schade te hebben opgelopen die het best onder narcose gehecht kon worden. Ik vond dat prima, de kijk- en hechtpogingen die gedaan waren, voelden zeer pijnlijk. Onder narcose konden ze het beter zien, beter hechten en ik zou niets voelen. Ik moest vervolgens zo lang wachten op de operatie, dat ik bijna 1 liter bloed was verloren. Het gevolg was dat ik hierdoor erg slap was geworden. Ik kon dan ook niet naar huis. Gistermiddag heb ik twee zakken bloed toegediend gekregen en daarna ging het snel beter. 's Avonds voelde ik me gelukkig weer goed genoeg voor een heerlijke douche. Vanochtend mochten Sen en ik naar huis.
Maandagavond was oma Masselink nog even langsgekomen in het ziekenhuis. Die was natuurlijk bij ons thuis en was erg nieuwsgierig. Dinsdag was Richard bij mij in het ziekenhuis en kwam oma samen met Flo op bezoek. Flo vond het erg leuk dat hij weer naar het ziekenhuis ging. Hij bracht een knuffeltje mee voor Sen en bewonderde haar kort. Opa Masselink en Inge kwamen op bezoek en Elisabeth kwam 's avonds ook even kijken. Vanmiddag zijn opa en oma Groenendijk ook langsgeweest.
Met Sen gaat het prima. Ze slaapt en drinkt aan de borst. We zijn gestart met een tepelhoedje omdat Sen anders erg slecht de borst vasthoudt. Dit betekent dat ik na elke voeding ook even moet kolven om de produktie goed op gang te brengen.
woensdag 20 januari 2010
maandag 18 januari 2010
Geboren: Sen
Vandaag om 16:44 is onze prachtige dochter Sen geboren. Ze weegt 3720 gram.
Vanmorgen om 4.30 braken de vliezen. Ik verloor maar een klein scheutje vruchtwater, dus twijfelde even of het wel gebroken vliezen waren. Om 7.00 verloor ik weer een scheutje en toen wist ik zeker, dit zijn echt gebroken vliezen. We hadden al een afspraak staan om om 13.00 in het ziekenhuis te zijn, om zeer waarschijnlijk te beginnen aan de inleiding. Toch het ziekenhuis maar even gebeld en we moesten meteen (na een douchebeurt en ontbijt) komen.
We moesten ook nog oppas regelen voor Flo. Oma zou al komen, maar er moest nu eerder oppas zijn. Elisabeth stond al een week standby en die konden we nu dan ook bellen.
Om 9.15 waren we in het ziekenhuis, waarna ik aan een mnitor werd gelegd om de hartslag van de baby (CTG) en de weeenaciviteit te meten. Omdat de baby op een flinke harde buik reageerde met een wat lagere hartsag, wilden ze me toch een handje helpen. Om 10.15 werd dan ook een infuus met weeenopwekkers gestart. De eerste drie kwartier gebeurde er nog niet zoveel, maar daarna werd het snel heftiger. Het spelletje dat we begonnen waren (met het idee: het gaat nog lang duren), schoof ik al weer snel aan de kant.
Rond 13.00 kreeg ik een beschuitje en krentebrood, die ik met moeite nog tussen de weeen op heb kunnen eten. Kort daarna werd het heftig, de weeen waren heel stevig en volgden elkaar in rap tempo op. Ik had nog maar 4/5 cm ontsluiting. De voorspelling is dan dat het nog een uur of 5 gaat duren, maar dat leek me wel erg heftig waardoor pijnstilling mij geen verkeerde keuze leek. Na even nadenken (tussen de weeen door) kozen we samen voor een Pethidine injectie. Dat neemt de toppen van de pijn weg en werkt ongeveer 4/5 uur. Precies goed dus.
Hierna ging het echter heel snel. Iets voor half 4 had ik het gevoel dat ik moest persen, maar volgens de verpleegkunidge kon dat nog niet. Ik kon het niet meer tegenhouden, dus de gynaecoloog (in opleiding) kwam erbij en ja, het was zover: ik mocht persen. Na een paar persweeen bleek dat de baby de navelstreng twee keer om de nek had zitten en de hartslag daalde hierdoor. Omdat de baby nu echt moest komen werd er een knip gezet en ik kreeg de opdracht om zo hard mogelijk te persen. En daar was ze dan: onze dochter! Sen! Nog een momentje stil en toen begon ze te huilen.
Vanmorgen om 4.30 braken de vliezen. Ik verloor maar een klein scheutje vruchtwater, dus twijfelde even of het wel gebroken vliezen waren. Om 7.00 verloor ik weer een scheutje en toen wist ik zeker, dit zijn echt gebroken vliezen. We hadden al een afspraak staan om om 13.00 in het ziekenhuis te zijn, om zeer waarschijnlijk te beginnen aan de inleiding. Toch het ziekenhuis maar even gebeld en we moesten meteen (na een douchebeurt en ontbijt) komen.
We moesten ook nog oppas regelen voor Flo. Oma zou al komen, maar er moest nu eerder oppas zijn. Elisabeth stond al een week standby en die konden we nu dan ook bellen.
Om 9.15 waren we in het ziekenhuis, waarna ik aan een mnitor werd gelegd om de hartslag van de baby (CTG) en de weeenaciviteit te meten. Omdat de baby op een flinke harde buik reageerde met een wat lagere hartsag, wilden ze me toch een handje helpen. Om 10.15 werd dan ook een infuus met weeenopwekkers gestart. De eerste drie kwartier gebeurde er nog niet zoveel, maar daarna werd het snel heftiger. Het spelletje dat we begonnen waren (met het idee: het gaat nog lang duren), schoof ik al weer snel aan de kant.
Rond 13.00 kreeg ik een beschuitje en krentebrood, die ik met moeite nog tussen de weeen op heb kunnen eten. Kort daarna werd het heftig, de weeen waren heel stevig en volgden elkaar in rap tempo op. Ik had nog maar 4/5 cm ontsluiting. De voorspelling is dan dat het nog een uur of 5 gaat duren, maar dat leek me wel erg heftig waardoor pijnstilling mij geen verkeerde keuze leek. Na even nadenken (tussen de weeen door) kozen we samen voor een Pethidine injectie. Dat neemt de toppen van de pijn weg en werkt ongeveer 4/5 uur. Precies goed dus.
Hierna ging het echter heel snel. Iets voor half 4 had ik het gevoel dat ik moest persen, maar volgens de verpleegkunidge kon dat nog niet. Ik kon het niet meer tegenhouden, dus de gynaecoloog (in opleiding) kwam erbij en ja, het was zover: ik mocht persen. Na een paar persweeen bleek dat de baby de navelstreng twee keer om de nek had zitten en de hartslag daalde hierdoor. Omdat de baby nu echt moest komen werd er een knip gezet en ik kreeg de opdracht om zo hard mogelijk te persen. En daar was ze dan: onze dochter! Sen! Nog een momentje stil en toen begon ze te huilen.
vrijdag 15 januari 2010
Baby: uitgerekend
Vandaag ben ik uitgerekend, maar er is nog geen baby in zicht.
De verloskundige van vandaag had een andere mening dan haar collega een week eerder. Ze vond de baarmoedermond nog maar half verstreken i.p.v. helemaal. Als deze het goed gevoeld heeft, is het dus ook geen wonder dat er niks is gebeurd afgelopen week. Deze verloskundige was echter ook een andere mening toegedaan over het moment van inleiden. Vorige week sprak haar collega al over mogelijk inleiden, deze wil eigenlijk pas met 41 weken gaan beginnen. We hebben aangegeven dat we dat niet willen, dat vinden we te laat. Ik merk dat ik toch wel alert ben op voldoende bewegingen van de baby (die beweegt nog volop), maar ik heb toch ook een zekere angst dat het toch nog mis gaat. Dan duurt nog een week wachten totdat we acties gaan plannen te lang, dat willen we beiden eerder gaan doen.
We worden dan ook a.s. maandag verwacht bij de verloskamers, daar zal ik nog weer onderzocht worden, waarna we gaan afspreken of we dan meteen gaan beginnen met inleiden, of dat we toch nog even afwachten. Dit voelt in elk geval goed. Wordt vervolgd....
De verloskundige van vandaag had een andere mening dan haar collega een week eerder. Ze vond de baarmoedermond nog maar half verstreken i.p.v. helemaal. Als deze het goed gevoeld heeft, is het dus ook geen wonder dat er niks is gebeurd afgelopen week. Deze verloskundige was echter ook een andere mening toegedaan over het moment van inleiden. Vorige week sprak haar collega al over mogelijk inleiden, deze wil eigenlijk pas met 41 weken gaan beginnen. We hebben aangegeven dat we dat niet willen, dat vinden we te laat. Ik merk dat ik toch wel alert ben op voldoende bewegingen van de baby (die beweegt nog volop), maar ik heb toch ook een zekere angst dat het toch nog mis gaat. Dan duurt nog een week wachten totdat we acties gaan plannen te lang, dat willen we beiden eerder gaan doen.
We worden dan ook a.s. maandag verwacht bij de verloskamers, daar zal ik nog weer onderzocht worden, waarna we gaan afspreken of we dan meteen gaan beginnen met inleiden, of dat we toch nog even afwachten. Dit voelt in elk geval goed. Wordt vervolgd....
maandag 11 januari 2010
Flo: school
Flo staat ingeschreven voor een school. Ook in Diemen moet je dat voor verschillende scholen al doen als je kind 2 jaar is geworden. We hebben Flo ingeschreven voor "De nieuwe kring", een Jenaplan school. Er wordt daar gewerkt in stamgroepen en er is veel aandacht voor creativiteit en persoonlijke ontwikkeling. We hopen dat Flo hier een plek kan krijgen, maar volgens de school zijn we mooi op tijd met de aanmelding.
Daarna ging ik even een kopje thee drinken bij Marjolein, Sanne en Jim. Marjolein vertelde dat zij Sanne ook voor deze school gaan inschrijven. Dat zou leuk zijn (en handig). Dan zijn we straks buren en gaan Flo en Sanne naar dezelfde school.
Daarna ging ik even een kopje thee drinken bij Marjolein, Sanne en Jim. Marjolein vertelde dat zij Sanne ook voor deze school gaan inschrijven. Dat zou leuk zijn (en handig). Dan zijn we straks buren en gaan Flo en Sanne naar dezelfde school.
zaterdag 9 januari 2010
Baby: 39 weken en wachten
Gisteren en eergisteren moest ik weer naar het ziekenhuis. Gisteren vertelde de verpleegkundige nog even wat we allemaal mee moeten nemen naar het ziekenhuis en wanneer we moeten bellen, maar eigenlijk wist ik alles wel.
Eergisteren kreeg ik nog weer een echo. Alles gaat nog steeds goed. De placenta doet het nog goed. Mijn bloeddruk gaat iets omhoog (was gister al weer wat lager), ik houd nu ook vocht vast in mijn onderbenen. De baby beweegt nog steeds goed. De verloskundige vroeg zich wel af waarom we niet gingen inleiden. Bij het toucheren bleek dat alles er klaar voor is om te beginnen. Ze opperde om te strippen, maar dat lukte nog niet. We hebben dus besloten om nog een week te wachten en de natuur zijn gang te laten gaan. Volgende week vrijdag moet ik in principe weer naar het ziekenhuis, als er dan nog niks gebeurd is, volgt er actie. We proberen dus maar zoveel mogelijk te ontspannen. Alles is nu echt klaar, dus de baby mag van ons komen.
Wat wel leuk was, is dat ik nog een foto meekreeg van een vuistje.
Eergisteren kreeg ik nog weer een echo. Alles gaat nog steeds goed. De placenta doet het nog goed. Mijn bloeddruk gaat iets omhoog (was gister al weer wat lager), ik houd nu ook vocht vast in mijn onderbenen. De baby beweegt nog steeds goed. De verloskundige vroeg zich wel af waarom we niet gingen inleiden. Bij het toucheren bleek dat alles er klaar voor is om te beginnen. Ze opperde om te strippen, maar dat lukte nog niet. We hebben dus besloten om nog een week te wachten en de natuur zijn gang te laten gaan. Volgende week vrijdag moet ik in principe weer naar het ziekenhuis, als er dan nog niks gebeurd is, volgt er actie. We proberen dus maar zoveel mogelijk te ontspannen. Alles is nu echt klaar, dus de baby mag van ons komen.
Wat wel leuk was, is dat ik nog een foto meekreeg van een vuistje.
Flo: springen en ziekenhuis
Sinds deze week kan Flo echt met 2 voeten tegelijk springen als hij met twee handen iets vasthoudt. Bijvoorbeeld in bed als hij de rand vast heeft, of als wij hem aan twee handen vasthouden. Hij heeft er lang op geoefend, nu lukt het eindelijk.
Flo is gisteren weer meegeweest naar het ziekenhuis, omdat we naar de verpleegkundige moesten. Ik had uitgelegd wat we gingen doen en na een langzame fietstocht over de gladde besneeuwde/ijzige wegen kwamen we aan bij het ziekenhuis. Flo zag het, wees en riep "ziekhuis".
Tja, we zijn er natuurlijk de laatste tijd ook regelmatig geweest. Op weg naar binnen vond Flo het wel tijd dat de baby zou komen: "baby uit" herhaalde hij de hele tijd. Nee, we zouden alleen over de baby gaan praten. Bij het luisteren naar het hartje mocht Flo op de bank zitten. Hij vond het wel indrukwekkend. Het was net als in het boekje van Bobbie.
Flo is gisteren weer meegeweest naar het ziekenhuis, omdat we naar de verpleegkundige moesten. Ik had uitgelegd wat we gingen doen en na een langzame fietstocht over de gladde besneeuwde/ijzige wegen kwamen we aan bij het ziekenhuis. Flo zag het, wees en riep "ziekhuis".
Tja, we zijn er natuurlijk de laatste tijd ook regelmatig geweest. Op weg naar binnen vond Flo het wel tijd dat de baby zou komen: "baby uit" herhaalde hij de hele tijd. Nee, we zouden alleen over de baby gaan praten. Bij het luisteren naar het hartje mocht Flo op de bank zitten. Hij vond het wel indrukwekkend. Het was net als in het boekje van Bobbie.
dinsdag 5 januari 2010
Baby: 38 weken en bijna klaar
Het normale ritme is weer begonnen. Na de kerstdagen, een week vakantie voor Richard en Flo, oud en nieuw, is Richard nu weer aan het werk en Flo op dinsdag en donderdag naar het kinderdagverblijf. Dat betekent voor mij iets meer rust en de kans om lekker aan te rommelen om alles klaar te maken voor de komst van de baby. Met nog anderhalve week tot de uitgerekende datum is er al veel gedaan. De commode staat klaar, het bedje is opgemaakt, alle kleren en speelgoed is gewassen, ons bed staat op klossen, het onderstel voor de maxicosi staat in de auto, opvang voor Flo is besproken voor als de bevaling zich aandient, nu alleen nog wat kleine rommeldingen. Oh ja, en de tas inpakken die mee moet naar het ziekenhuis. We zijn er dus bijna klaar voor. Nu allereerst nog even genieten van de rust.....
maandag 4 januari 2010
Flo: op het potje
Voor het slapen gaan lazen we een boekje over Karel die op de grote wc mag plassen. Hierna moest Flo "poepen". Dus hup, op het potje. Na twee tellen wilde hij al weer opstaan, maar van mij moest hij nog even blijven zitten. Als je moet poepen, moet je eerst even rustig zitten. Flo ging weer zitten en perste. En ja.... daar kwam een plasje!! Flo riep meteen "papa!" (hij wilde eerder al dat we allebei mee gingen om te kijken hoe hij op het potje ging, maar de belofte dat papa kwam kijken als hij klaar was, was ook goed). Helemaal droeg hij samen met Richard het potje naar de wc, om de inhoud er in te kieperen. Daarna was hij even door het dolle heen en rende de hele kamer door. Erg grappig. Zou dit dan het begin zijn van zindelijk worden?
woensdag 30 december 2009
Flo: Balletjes
In april zal Flo geopereerd moeten worden. Zijn balletjes zijn nog niet ingedaald en moeten operatief naar beneden gehaald worden. Uit de echo van zijn baletjes bleek dat ze nu in de lies zitten en dat de linker kleiner is dan de rechter (1,3 cm en 1,6 cm), maar dat geeft niet zei de kinderchirurg. Hij legde uit dat de balletjes niet ingedaald zijn, omdat de bloedvaatjes te kort zijn (niet de zaadleiders of de zenuwen). Deze bloedvaatjes zijn elastisch, maar trekken ook hard terug, dus het is de vraag of het in 1 keer lukt of dat een tweede operatie nodig is. Dat zal tijdens de eerste operatie moeten blijken. Als ze de balletjes niet ver genoeg naar beneden kunnen halen zal na een half jaar een tweede operatie volgen. Flo mag in januari al onder het mes, maar op ons verzoek zal het pas in april gaan gebeuren (eerst komt de baby en dan nog verhuizen, dus dat wordt al een drukke tijd). Het zal een dagopname worden. Flo mocht vandaag al even oefenen met het narcose-kapje. De anesthesist deed het kapje eerst bij Richard op, die kon op die manier een ballon die eraan zat opblazen. Daarna mocht Flo, die vond dat wel interessant. De anesthesist vroeg Flo om gewoon te ademen, dat deed hij niet, maar toen wij zeiden dat hij kon blazen wilde hij blijven spelen met het kapje.
Ondertussen is Flo al een aantal dagen flink aan het papegaaien. Hij zegt alles na wat wij zeggen, erg grappig. We moeten nu echt opletten wat wij zeggen, omdat we het anders van hem terughoren.
Gisteren kreeg Flo een chocolade-toetje, moeilijk woord, maar niet te moeilijk om te proberen na te zeggen, wat klonk als "cola-toetje".
Ondertussen is Flo al een aantal dagen flink aan het papegaaien. Hij zegt alles na wat wij zeggen, erg grappig. We moeten nu echt opletten wat wij zeggen, omdat we het anders van hem terughoren.
Gisteren kreeg Flo een chocolade-toetje, moeilijk woord, maar niet te moeilijk om te proberen na te zeggen, wat klonk als "cola-toetje".
dinsdag 22 december 2009
Flo: 3 woord zinnen
"Oei, ik groei" is al lange tijd gestopt met de sprongetjes, maar zo af en toe merken wij er zelf nog wel eentje op. Vorige week had Flo het weer een paar dagen erg moeilijk, maar daarna ging hij ineens weer als een speer. Hij heeft ineens weer een sprong gemaakt met praten. Hij zegt alles na. Eerder zei hij ons laatste woord na, maar nu zijn het vaak de laatste 2 woorden, of delen uit de zin. Ook rollen er steeds meer 3 woord zinnen uit.
Gistermiddag lag Flo in bed en wilde/kon niet slapen. Hij riep de hele tijd "mama", even later gevolgd door "openmaken". Het "openmaken" herhaalde zichzelf erg vaak, en wij vroegen onszelf af (zittend in de woonkamer) wat Flo daar mee zou bedoelen. Even later volgde het antwoord "deur openmaken".
Zo kan hij zichzelf steeds beter en beter duidelijk maken. We kunnen het blijven zeggen: wat gaat het toch snel!
Gistermiddag lag Flo in bed en wilde/kon niet slapen. Hij riep de hele tijd "mama", even later gevolgd door "openmaken". Het "openmaken" herhaalde zichzelf erg vaak, en wij vroegen onszelf af (zittend in de woonkamer) wat Flo daar mee zou bedoelen. Even later volgde het antwoord "deur openmaken".
Zo kan hij zichzelf steeds beter en beter duidelijk maken. We kunnen het blijven zeggen: wat gaat het toch snel!
Baby: 36 weken
Mijn verlof is begonnen. Afgelopen donderdag was mijn laatste werkdag en werd ik dor mijn collega's verrast en verwend met een hele leuke kraammand. In de kraammand zaten allemaal kadotjes die betrekking hadden op de POP, Persoonlijk Opvoedings Plan. Iedereen had een deel van een POP geschreven op een ludieke manier en hierbij een leuk kadootje bedacht. Bijna iedereen wist dat we een meisje krijgen, dus dat kreeg veel aandacht. Er is ook al een naam bedacht, 2 groepen noemden de naam Sterre. Geen idee waarom, maar we kunnen in elk geval verklappen dat dat hem niet wordt.
Gisteren moest ik naar de verloskundige in het ziekenhuis. Het is wel een verschil met de verloskunidige uit de praktijk. In het ziekenhuis gaat het veel minder persoonlijker, dat is jammer, maar helaas. Tot nu toe vinden ze dat het goed gaat. Voor mijn gemoedsrust vindt over iets meer dan 2 weken nog een doormeting plaats van de navelstreng om te bekijken of de placenta nog goed functioneert. De verloskundige liet weten dat ze me niet langer dan 41 weken zullen laten doorlopen, dat geeft wel een goed gevoel. We worden in de gaten gehouden. Verder moet ik zelf erop blijven letten dat de baby genoeg beweegt, maar dat is best lastig, want dat bewegen wordt steeds minder. Ik kan aan ales voelen dat de ruimte binnenin nog maar beperkt is. De baby ligt met het hoofdje al mooi in mijn bekken, ze draait nog wel een beetje heen en weer, maar het is voral bewegen met benen en armen wat ik voel. Soms steekt er ineens een voet of zo uit, heel apart om te zien.
Intussen heb ik wel de wieg verder klaar gemaakt. Opa had hem helemaal opgeknapt, want hij viel na 70 jaar bijna uit elkaar. Hij voelt nu weer heel stevig en veilig aan. Ik ben een hele avond bezig geweest om de wieg meer mooi te bekleden van binnen. Het bedje moet alleen nog opgemaakt worden.
Vandaag ga ik lunchen met de buurvrouw, onze vaste oppas Elisabeth. We gaan het dan ook even hebben over haar mogelijkheden om Flo op te vangen als de bevalling zich aandient, want opa's en oma's moeten natuurlijk van verder komen.
Gisteren moest ik naar de verloskundige in het ziekenhuis. Het is wel een verschil met de verloskunidige uit de praktijk. In het ziekenhuis gaat het veel minder persoonlijker, dat is jammer, maar helaas. Tot nu toe vinden ze dat het goed gaat. Voor mijn gemoedsrust vindt over iets meer dan 2 weken nog een doormeting plaats van de navelstreng om te bekijken of de placenta nog goed functioneert. De verloskundige liet weten dat ze me niet langer dan 41 weken zullen laten doorlopen, dat geeft wel een goed gevoel. We worden in de gaten gehouden. Verder moet ik zelf erop blijven letten dat de baby genoeg beweegt, maar dat is best lastig, want dat bewegen wordt steeds minder. Ik kan aan ales voelen dat de ruimte binnenin nog maar beperkt is. De baby ligt met het hoofdje al mooi in mijn bekken, ze draait nog wel een beetje heen en weer, maar het is voral bewegen met benen en armen wat ik voel. Soms steekt er ineens een voet of zo uit, heel apart om te zien.
Intussen heb ik wel de wieg verder klaar gemaakt. Opa had hem helemaal opgeknapt, want hij viel na 70 jaar bijna uit elkaar. Hij voelt nu weer heel stevig en veilig aan. Ik ben een hele avond bezig geweest om de wieg meer mooi te bekleden van binnen. Het bedje moet alleen nog opgemaakt worden.
Vandaag ga ik lunchen met de buurvrouw, onze vaste oppas Elisabeth. We gaan het dan ook even hebben over haar mogelijkheden om Flo op te vangen als de bevalling zich aandient, want opa's en oma's moeten natuurlijk van verder komen.
zondag 20 december 2009
Flo: sneeuwpret
Het sneeuwt! De stad is wit en Flo vindt het geweldig buiten. Het is voor hem 1 grote speeltuin. Het leukste vond hij om de sneeuw van de auto's af te vegen. Richard rolde grote ballen, waar Flo dan tegenaan ging staan. Flo was het er niet mee eens dat we naar binnen gingen. Huilend stond hij beneden voor de deur naar buiten: "Openmaken".
vrijdag 18 december 2009
Flo: kerstdiner
Flo heeft gisteravond zijn eerste kerstdiner gehad. Eigenlijk zou hij tot 16.00 uur op de creche blijven, nog in het kader van het wennen aan de peutergroep, maar de leidsters vroegen of hij niet mocht blijven, omdat het kerstdiner was. Natuurlijk mocht dat van Richard, die Flo bracht. Ze spraken af om in de middag even te bellen om te horen hoe het met Flo ging, zodat ze konden kijken of hij het zou volhouden. Maar Flo kennende, die houdt dat soort dingen wel vol. Hij geniet deze eerste dagen volop bij de peuters. Hij is helemaal niet bang voor al die druktemakers om hem heen (daar waren we een beetje bang voor), hij doet zelfs lekker mee. En zo moeilijk als Flo thuis het avondeten opeet, zo gek is hij op eten op de creche. "Eten!!" riep hij nog steeds heel hard toen Richard hem kwam halen. Richard mocht niet in de gymzaal komen, waar het diner was. Maar in een flits kon hij zien dat het er gezellig en sfeervol uitzag. Flo propte onder het aantrekken van de jas nog een cakeje naar binnen (tja, dat staat bij ons ook niet op het menu), en bleef roepen "eten!". Hij heeft het helemaal naar zijn zin gehad dus.
woensdag 16 december 2009
Flo: High zes
Richard en Flo gaven elkaar telkens een boks of een high five. "Bosh" kan Flo redelijk zeggen, dus probeerden we ook de high five uit te lokken.
Wij: "high"
Flo: "high"
Wij: "five"
Flo: "ses"
Wij: "high"
Flo: "high"
Wij: "five"
Flo: "ses"
dinsdag 15 december 2009
Flo: een echte peuter
Vanmorgen hebben we samen het afscheid gevierd op de Teddyberen, de babygroep van het kinderdagverblijf. Daarna heb ik Flo samen met Henna (zijn oude juf) naar de peutergroep de Pandaberen gebracht, hij heeft hier de afgelopen tijd al wat wenuurtjes gehad. Flo ging daar netjes met de andere kinderen aan tafel zitten. Om 16.00 uur moest ik hem weer ophalen. Hij had een leuke dag gehad, niet gehuild, maar ook niet geslapen. Flo moet nu slapen in de gymzaal op een laag bedje, maar hij stond er de hele tijd naast. De gymzaal is natuurlijk ook om te spelen en niet om te slapen. Eenmaal thuis heeft hij nog gespeeld met het nieuwe houten snij-groente setje van opa en oma, gegeten en gedoucht en toen total loss (m.a.w. huilend) naar bed. Hij viel meteen in slaap.... peuter zijn is hard werken!
zondag 13 december 2009
Flo: 2 jaar!!!
Hiep hiep hoera.... Flo is 2 jaar!!!
We hebben vanmiddag een feestje gevierd met wat vrienden en familie en Flo zijn eerste vriendje Toon (van de creche). Flo vond alle kadootjes erg leuk, ze werden ontvangen met een enthousiast "Jaah!! dootje!!". Vooral de gitaar van opa en oma en de trommel van Bow waren favoriet. Ook het tekentableau van Sandy, Thomas, Job en Pien werd direct uitgeprobeerd. De andere kadootjes kregen wat minder aandacht vandaag: "oh! boek!" en hup naar het volgende, maar dat maken we later deze week wel weer goed. De treinbaan van Niels, Inge en Jeroen zal vast morgen met papa wel even opgebouwd worden.
Een filmpje en/of foto's zullen later deze week volgen.
We hebben vanmiddag een feestje gevierd met wat vrienden en familie en Flo zijn eerste vriendje Toon (van de creche). Flo vond alle kadootjes erg leuk, ze werden ontvangen met een enthousiast "Jaah!! dootje!!". Vooral de gitaar van opa en oma en de trommel van Bow waren favoriet. Ook het tekentableau van Sandy, Thomas, Job en Pien werd direct uitgeprobeerd. De andere kadootjes kregen wat minder aandacht vandaag: "oh! boek!" en hup naar het volgende, maar dat maken we later deze week wel weer goed. De treinbaan van Niels, Inge en Jeroen zal vast morgen met papa wel even opgebouwd worden.
Een filmpje en/of foto's zullen later deze week volgen.
woensdag 9 december 2009
Flo: dag dokter!
Met Flo zijn hart is alles in orde liet de echo vandaag zien. Er zitten wel 2 kleine afwijkingetjes die onbelangrijk zijn, maar die veroorzaken het ruisje dat de doktoren altijd horen. Flo hoeft voor zijn hart nooit meer op controle te komen. Tijdens het onderzoek vond Flo alles prima. Toen de dokter de echo ging maken duwde hij een beetje, waarop Flo zijn bortskas uitzette en op die manier terugduwde, de dokter vond het wel grappig. Flo vond de 'computer' van de dokter erg interessant. Op de heenweg op de fiets was Flo lekker aan het roepen: Ooh tram, Ooh hondje, Ooh boot, groot. Na het onderzoek hervatte hij het roepen toen hij de doktersassistente zag: "ooh dokter!". Achter haar liep een stel met een baby, waarop Flo riep: "ooh baby". Eenmaal de jas aan, vroegen we hem 'dag dokter' te zeggen, en wat schetst onze verbazing: "Daaag dokter!". De dokter kon er na Flo zijn bezoekje weer helemaal tegen.
Baby: 34 weken II
Gisteren bleek tijdens de echo en ctg (hartfilmpje) dat de baby nog steeds goed groeit en dat de placenta ook nog steeds goed functioneert. Vooral dat laatste stelde ons extra gerust. De baby is nu iets meer dan 2300 gram (Flo was na 40 weken zwangerschap 2510 gram), dus als ze lekker doorgroeit wordt ze zwaarder dan Flo.
vrijdag 4 december 2009
Baby: 34 weken
Nog twee weken (ofwel 5 dagen) werken en dan begint mijn verlof. Dan be ik er ook wel klaar mee. De ene dag gaat het allemaal wat makkelijker dan de andere dag. Sommige dagen zijn zwaar en dan heb ik het wel gehad. Andere dagen gaan juist heel makkelijk en vliegen om, daar houd ik me dan ook maar aan vast. Van mijn bekken heb ik nauwelijks nog last, dus de fysio heeft wel geholpen.
Flo: ziekenhuis
Vanochtend moest Flo voor controle naar de kinderarts. Zijn lengte is 85 cm, zijn gewicht 11,3 kilo. Hier kregen we geen opmerkingen over, dus het zal wel goed zijn. Omdat Flo zijn balletjes nog niet ingedal zijn, zullen die operatief naar beneden gehaald moeten worden. Hiervoor is eerst een echo nodig en een afspraak bij de kinderchirurg. Ik kaartte aan dat Flo eerst voor controle van zijn hart zou moeten. Ons was anderhalf jaar geleden verteld dat Flo een pulmonaal stenose heeft (niks ernstigs, er zit ergens een kleine vernauwing, waardoor er in zijn hart een ruisje is te horen). Op de uitslagbrief die de kinderarts had gekregen stond min of meer beschreven dat er geen probleem was. We hebben afgesproken dan toch maar voor de duidelijkheid een herhaling van de hartecho te laten maken. Dit gaat allemaal de komende 3 weken gebeuren. Daarna moeten we, tussen het bevallen door, ook nog een operatie plannen.
Flo kan het woord ziekenhuis al bijna probleemloos uitspreken, hij is ook al een paar keer meegeweest voor controles voor de zwangerschap. Voor hem staat ziekenhuis dan ook gelijk aan iets met de baby. Toen we in het ziekenhuis waren, wees hij naar links waar de poli verloskunde zit. Ik legde dus maar weer uit dat Flo nu zelf naar de dokter moest. Tijdens het onderzoekje van de dokter bleef Flo heel stil liggen, hij was wel wat onder de indruk. Daarna zette hij weer zijn allercharmantste lach op, om de beide dokters (dames) weer helemaal te laten smelten.
Flo kan het woord ziekenhuis al bijna probleemloos uitspreken, hij is ook al een paar keer meegeweest voor controles voor de zwangerschap. Voor hem staat ziekenhuis dan ook gelijk aan iets met de baby. Toen we in het ziekenhuis waren, wees hij naar links waar de poli verloskunde zit. Ik legde dus maar weer uit dat Flo nu zelf naar de dokter moest. Tijdens het onderzoekje van de dokter bleef Flo heel stil liggen, hij was wel wat onder de indruk. Daarna zette hij weer zijn allercharmantste lach op, om de beide dokters (dames) weer helemaal te laten smelten.