Sen: lachen

Sen heeft vandaag echt gelachen! Ze keek naar de spijlen van de box. Ze keek verder omhoog en zag er nog meer. Langzaam verscheen er een lach op haar gezicht.

Hieronder een fotootje van een paar dagen geleden, in het jurkje dat ik vroeger veel droeg en mijn moeder altijd bewaard heeft.


Met papa onder de douche.

Sen: leren kennen

Het gaat goed met Sen. Langzaamaan leren we elkaar kennen en zien we steeds beter wanneer ze onrustig is omdat ze moe is, krampjes heeft of juist honger heeft. Tijdens deze onrustige momenten gaat ze al snel zoekend happen, waardoor het snel lijkt of ze honger heeft, maar dat is niet altijd zo. Ook slaapt ze de ene keer juist goed als ze wat is ingebakerd, de andere keer slaapt ze goed bij mij, maar soms werken die dingen ook weer niet. Dit maakt haar soms nog wat moeilijk 'te lezen', maar langzaamaan herkennen we het steeds iets beter.
Verder doet ze het heel goed. Afgelopen weekend moesten we klussen in het nieuwe huis. Sen ging mee en heeft de hele dag slapend doorgebracht.
De verkoudheid die ze al vroeg had opgelopen (Flo had een dikke snotneus) wordt ook steeds iets minder. Dat is fijn voor haar, en voor ons, want daardoor maakt ze iets minder geluidjes in haar slaap.
Als ze wakker is, kijkt ze al heel alert rond. Ze volgt ons al door de kamer. Ook kijkt ze naar het speelgoed dat in de box staat. Ze richt haar hoofdje al goed op als we haar buik op buik (rechtop) tegen ons aan houden. De afgelopen dagen heb ik al een paar keer gedacht dat ze echt lachte. Het waren niet echt stuipjes, maar het is nog wel erg vroeg als ze nu al echt lacht. We zeggen het vaak bij Flo, maar nu ervaar ik het weer: Wat gaat het snel!!

Flo: ik

Weer een eerste keer: Flo noemde zichzelf ik. De aanleiding was een omgegooide beker water. Dat doet Flo vaak de laatste tijd. Nu moest hij van ons in de hoek. Hij was echter zelf nat geworden van het water en riep huilend vanuit de hoek: "Ikke ben nat" en "Ikke hem (=helemaal) nat".

Flo: lezen en delegeren

Op aanrecht verzamelen we altijd een stapeltje oud papier. Flo vindt het tegenwoordig erg leuk om deze stapel naar beneden te trekken. Hij scheurt dan het papier aan stukjes. Vooral enveloppen stuk scheuren is leuk. Gisteren ging hij ineens ook de briefjes "voorlezen". Erg grappig om te zien. Elk papiertje waar letters op staan bestudeert hij even en dan brabbelt hij wat.

Vanmiddag wilde Flo spelen met de lego, maar ik vroeg hem om eerst even het andere speelgoed op te ruimen. Hij keek even op en pakte de grote knuffelbeer (cadeautje van Richards werk voor Sen), zette de beer bij het speelgoed en gebood de beer: "Opruimen". Even later liep Flo er nog een keer naar toe om het "opruimen" te herhalen. Toch jammer dat ook een beer niet luistert.

Nog twee favoriete uitspraken van Flo: "Neej toch?!" en "hm hm, OK". Af en toe horen we al 4 woord zinnetjes tegenwoordig. Ook kan Flo een soort van stotteren bij het praten, hij wil dan veel meer vertellen dan hij kan en struikelt over zijn eigen woorden.

Sen: weer aangekomen

Het gaat goed met het gewicht van Sen. Ze weegt nu weer 3715 gram. We gaan dus lekker door op de ingeslagen weg!
Sen is nu vaker en langer wakker. Ze heeft nu volle plasluiers en poept goed. Ze ziet nog heel licht geel, dit wordt elke dag minder. Ook nu heeft ze nog steeds wel dat ze na 5 minuten in slaap valt en niet meer verder wil drinken, maar gedurende de dag krijgt ze wel genoeg binnen.

Vanmiddag is Sen meegeweest naar de notaris, we hebben de leveringsakte van ons nieuwe huis getekend. Sen heeft zich er slapend doorheen geslagen.

Gisteren zijn Cor en Ingrid op kraamvisite geweest.

Sen: opnieuw afgevallen

Sen weegt nu 3520 gram. Dit is 240 gram minder dan afgelopen maandag (3 dagen geleden). De weegschalen kunnen natuurlijk iets afwijken van elkaar, maar duidelijk is wel dat dit een te groot verschil is. De verpleegkundige van het consultatiebureau is het met me eens dat dit niet de goede kant op gaat. Ze hoort mijn verhaal aan en geeft aan dat ze mijn overweging begrijpt om over te stappen op kunstvoeding. Mijn besluit is dan eigenlijk al genomen: ik stop met de borstvoeding. Ik kies voor (gemoeds)rust en zekerheid en voor gelijke aandacht tussen Flo en Sen. Een intensief borstvoedingstraject ingaan zie ik niet zitten. Met Flo hebben Richard en ik beiden goede ervaringen met kunstvoeding, dus we gaan dit nu gewoon weer doen. Richard vindt het geven van de fles ook erg leuk, hij is dan ook blij dat hij nu meer kan doen in de zorg voor Sen.

Sen: borstvoedingsperikelen

Sen lijkt te weinig te drinken aan de borst. Het kost vaak al 10 minuten voordat ze eindelijk de tepel goed te pakken heeft. Ze hapt op zich wel goed, zuigt twee keer en laat weer los. Als ze dan wat langer vasthoudt, valt ze na 5 minuten al in slaap en ze is dan met geen mogelijkheid weer wakker te krijgen. Ik probeer vanalles: Sen bloot en ik ontbloot, juist kleding aan, verschonen vooraf, verschonen tussentijds. Het levert bij Sen veel frustratie op, en ook bij mij, hoewel ik probeer ontspannen en rustig te blijven. Dit wordt echter elke voeding moeilijker. Aan mijn borsten voel ik inmiddels ook dat Sen ze niet goed leegdrinkt.
Oma is hier vandaag en zij ziet ons samen worstelen. We hebben samen besproken wat wijsheid is. Ik heb vanmiddag dan ook besloten in elk geval weer te gaan voeden met het tepelhoedje, (zonder daarna te kolven). Sen pakt dan namelijk wel meteen goed de borst en drinkt dan beter en meer. Morgen is het weegspreekuur op het consultatiebureau, daar ga ik naar toe. Als Sen inderdaad is afgevallen, wat ik vermoed, dan overweeg ik sterk om te stoppen met de borstvoeding. Als ik wil doorgaan met borstvoeding, zal ik dan namelijk heel intensief bezig moeten (dan duurt een voeding meer dan een uur: voeden met tepelhoedje, ondertussen proberen haar eraf te krijgen, kolven, bijvoeding geven). Dat zie ik niet zitten, omdat ik Flo ook zijn aandacht wil geven. Als ze wel is aangekomen, heb ik me zorgen gemaakt om niks en ga ik lekker door met tepelhoedje (zonder kolven) en dan zie ik wel hoe lang dat goed gaat.

Sen: laatste dag kraamzorg

Bianca is er vandaag weer, vandaag is het de laatste dag dat we kraamzorg hebben. Omdat het de laatste dag is, is ze weer gewogen: 3760 gram! Dus boven het geboortegewicht. Dat is mooi.
Bij het verschonen om 13.00 is het navelstompje er afgevallen.
Bianca vindt Sen al weer veranderd. Ze is iets meer wakker en alerter, dat klopt ook.

Sen: bijna geboortegewicht

Sen is gewogen vanochtend. Ze woog voor de voeding 3500 gram. Na de voeding hebben we haar weer gewogen en toen woog ze 3710 gram. Volgens Amanda mogen we daar vanuit gaan. Dat doen we dus ook maar. Wel leuk om te weten dat Sen dus goed drinkt. Ik merk ook dat ze zichzelf mer laat horen als ze honger heeft. De bijvoeding is niet meer nodig.

Vandaag zijn Sandy en Pien op bezoek geweest en ook Inge en Jeroen zijn Sen komen bewonderen.

Sen: tepelhoedje

Sinds vanmiddag drinkt Sen zonder tepelhoedje. Dit is erg fijn, want het scheelt veel tijd, ik hoef nu niet meer te kolven. Kraamverzorgster Amanda (die is hier dit weekend) heeft vanmiddag eigenlijk een beetje doorgedrukt om te proberen de borst. Vanaf nu doen we het dus zonder hoedje, want ze kan het wel.
Sen moet alleen wel goed wakker gemaakt worden voor de voeding, want zelf komt ze nog niet echt, of ze valt snel weer in slaap.

Vanochtend zijn Suzanne en Natasha op bezoek geweest, 2 collega's van mij. Ze hebben ons opnieuw verwend met kadootjes, terwijl ik ook al een goed gevulde kraammand had gekregen op mijn laatste werkdag.

Sen: afgevallen

Sen weegt vandaag 3570 gram. Ze ziet ook geel. Door het hoge bilirubine gehalte (dit maakt je geel) is ze ook moe. De moeheid en het afvallen gaan niet goed samen, we zijn bang dat ze door de moeheid minder goed gaat drinken en nog meer gaat afvallen. Kraamverzorgster Bianca en ik overleggen en besluiten om Sen uit voorzorg wat bijvoeding te geven. Ze zal de afgekolfde borstvoeding krijgen, aangevuld met kunstvoeding.

Gisteren is Niels op bezoek geweest. Oma is met hem weer naar huis gegaan. Ze is hier sinds maandag geweest. Voor mij was het fijn dat ze hier was, ze heeft ons even op gang kunnen helpen doordat ze veel met Flo heeft gedaan.

Sen: naar huis

Na de bevalling bleek ik toch wat schade te hebben opgelopen die het best onder narcose gehecht kon worden. Ik vond dat prima, de kijk- en hechtpogingen die gedaan waren, voelden zeer pijnlijk. Onder narcose konden ze het beter zien, beter hechten en ik zou niets voelen. Ik moest vervolgens zo lang wachten op de operatie, dat ik bijna 1 liter bloed was verloren. Het gevolg was dat ik hierdoor erg slap was geworden. Ik kon dan ook niet naar huis. Gistermiddag heb ik twee zakken bloed toegediend gekregen en daarna ging het snel beter. 's Avonds voelde ik me gelukkig weer goed genoeg voor een heerlijke douche. Vanochtend mochten Sen en ik naar huis.

Maandagavond was oma Masselink nog even langsgekomen in het ziekenhuis. Die was natuurlijk bij ons thuis en was erg nieuwsgierig. Dinsdag was Richard bij mij in het ziekenhuis en kwam oma samen met Flo op bezoek. Flo vond het erg leuk dat hij weer naar het ziekenhuis ging. Hij bracht een knuffeltje mee voor Sen en bewonderde haar kort. Opa Masselink en Inge kwamen op bezoek en Elisabeth kwam 's avonds ook even kijken. Vanmiddag zijn opa en oma Groenendijk ook langsgeweest.

Met Sen gaat het prima. Ze slaapt en drinkt aan de borst. We zijn gestart met een tepelhoedje omdat Sen anders erg slecht de borst vasthoudt. Dit betekent dat ik na elke voeding ook even moet kolven om de produktie goed op gang te brengen.

Geboren: Sen

Vandaag om 16:44 is onze prachtige dochter Sen geboren. Ze weegt 3720 gram.

Vanmorgen om 4.30 braken de vliezen. Ik verloor maar een klein scheutje vruchtwater, dus twijfelde even of het wel gebroken vliezen waren. Om 7.00 verloor ik weer een scheutje en toen wist ik zeker, dit zijn echt gebroken vliezen. We hadden al een afspraak staan om om 13.00 in het ziekenhuis te zijn, om zeer waarschijnlijk te beginnen aan de inleiding. Toch het ziekenhuis maar even gebeld en we moesten meteen (na een douchebeurt en ontbijt) komen.
We moesten ook nog oppas regelen voor Flo. Oma zou al komen, maar er moest nu eerder oppas zijn. Elisabeth stond al een week standby en die konden we nu dan ook bellen.
Om 9.15 waren we in het ziekenhuis, waarna ik aan een mnitor werd gelegd om de hartslag van de baby (CTG) en de weeenaciviteit te meten. Omdat de baby op een flinke harde buik reageerde met een wat lagere hartsag, wilden ze me toch een handje helpen. Om 10.15 werd dan ook een infuus met weeenopwekkers gestart. De eerste drie kwartier gebeurde er nog niet zoveel, maar daarna werd het snel heftiger. Het spelletje dat we begonnen waren (met het idee: het gaat nog lang duren), schoof ik al weer snel aan de kant.
Rond 13.00 kreeg ik een beschuitje en krentebrood, die ik met moeite nog tussen de weeen op heb kunnen eten. Kort daarna werd het heftig, de weeen waren heel stevig en volgden elkaar in rap tempo op. Ik had nog maar 4/5 cm ontsluiting. De voorspelling is dan dat het nog een uur of 5 gaat duren, maar dat leek me wel erg heftig waardoor pijnstilling mij geen verkeerde keuze leek. Na even nadenken (tussen de weeen door) kozen we samen voor een Pethidine injectie. Dat neemt de toppen van de pijn weg en werkt ongeveer 4/5 uur. Precies goed dus.
Hierna ging het echter heel snel. Iets voor half 4 had ik het gevoel dat ik moest persen, maar volgens de verpleegkunidge kon dat nog niet. Ik kon het niet meer tegenhouden, dus de gynaecoloog (in opleiding) kwam erbij en ja, het was zover: ik mocht persen. Na een paar persweeen bleek dat de baby de navelstreng twee keer om de nek had zitten en de hartslag daalde hierdoor. Omdat de baby nu echt moest komen werd er een knip gezet en ik kreeg de opdracht om zo hard mogelijk te persen. En daar was ze dan: onze dochter! Sen! Nog een momentje stil en toen begon ze te huilen.

Baby: uitgerekend

Vandaag ben ik uitgerekend, maar er is nog geen baby in zicht.
De verloskundige van vandaag had een andere mening dan haar collega een week eerder. Ze vond de baarmoedermond nog maar half verstreken i.p.v. helemaal. Als deze het goed gevoeld heeft, is het dus ook geen wonder dat er niks is gebeurd afgelopen week. Deze verloskundige was echter ook een andere mening toegedaan over het moment van inleiden. Vorige week sprak haar collega al over mogelijk inleiden, deze wil eigenlijk pas met 41 weken gaan beginnen. We hebben aangegeven dat we dat niet willen, dat vinden we te laat. Ik merk dat ik toch wel alert ben op voldoende bewegingen van de baby (die beweegt nog volop), maar ik heb toch ook een zekere angst dat het toch nog mis gaat. Dan duurt nog een week wachten totdat we acties gaan plannen te lang, dat willen we beiden eerder gaan doen.
We worden dan ook a.s. maandag verwacht bij de verloskamers, daar zal ik nog weer onderzocht worden, waarna we gaan afspreken of we dan meteen gaan beginnen met inleiden, of dat we toch nog even afwachten. Dit voelt in elk geval goed. Wordt vervolgd....

Flo: school

Flo staat ingeschreven voor een school. Ook in Diemen moet je dat voor verschillende scholen al doen als je kind 2 jaar is geworden. We hebben Flo ingeschreven voor "De nieuwe kring", een Jenaplan school. Er wordt daar gewerkt in stamgroepen en er is veel aandacht voor creativiteit en persoonlijke ontwikkeling. We hopen dat Flo hier een plek kan krijgen, maar volgens de school zijn we mooi op tijd met de aanmelding.
Daarna ging ik even een kopje thee drinken bij Marjolein, Sanne en Jim. Marjolein vertelde dat zij Sanne ook voor deze school gaan inschrijven. Dat zou leuk zijn (en handig). Dan zijn we straks buren en gaan Flo en Sanne naar dezelfde school.

Baby: 39 weken en wachten

Gisteren en eergisteren moest ik weer naar het ziekenhuis. Gisteren vertelde de verpleegkundige nog even wat we allemaal mee moeten nemen naar het ziekenhuis en wanneer we moeten bellen, maar eigenlijk wist ik alles wel.
Eergisteren kreeg ik nog weer een echo. Alles gaat nog steeds goed. De placenta doet het nog goed. Mijn bloeddruk gaat iets omhoog (was gister al weer wat lager), ik houd nu ook vocht vast in mijn onderbenen. De baby beweegt nog steeds goed. De verloskundige vroeg zich wel af waarom we niet gingen inleiden. Bij het toucheren bleek dat alles er klaar voor is om te beginnen. Ze opperde om te strippen, maar dat lukte nog niet. We hebben dus besloten om nog een week te wachten en de natuur zijn gang te laten gaan. Volgende week vrijdag moet ik in principe weer naar het ziekenhuis, als er dan nog niks gebeurd is, volgt er actie. We proberen dus maar zoveel mogelijk te ontspannen. Alles is nu echt klaar, dus de baby mag van ons komen.
Wat wel leuk was, is dat ik nog een foto meekreeg van een vuistje.

Flo: springen en ziekenhuis

Sinds deze week kan Flo echt met 2 voeten tegelijk springen als hij met twee handen iets vasthoudt. Bijvoorbeeld in bed als hij de rand vast heeft, of als wij hem aan twee handen vasthouden. Hij heeft er lang op geoefend, nu lukt het eindelijk.

Flo is gisteren weer meegeweest naar het ziekenhuis, omdat we naar de verpleegkundige moesten. Ik had uitgelegd wat we gingen doen en na een langzame fietstocht over de gladde besneeuwde/ijzige wegen kwamen we aan bij het ziekenhuis. Flo zag het, wees en riep "ziekhuis".
Tja, we zijn er natuurlijk de laatste tijd ook regelmatig geweest. Op weg naar binnen vond Flo het wel tijd dat de baby zou komen: "baby uit" herhaalde hij de hele tijd. Nee, we zouden alleen over de baby gaan praten. Bij het luisteren naar het hartje mocht Flo op de bank zitten. Hij vond het wel indrukwekkend. Het was net als in het boekje van Bobbie.

Baby: 38 weken en bijna klaar

Het normale ritme is weer begonnen. Na de kerstdagen, een week vakantie voor Richard en Flo, oud en nieuw, is Richard nu weer aan het werk en Flo op dinsdag en donderdag naar het kinderdagverblijf. Dat betekent voor mij iets meer rust en de kans om lekker aan te rommelen om alles klaar te maken voor de komst van de baby. Met nog anderhalve week tot de uitgerekende datum is er al veel gedaan. De commode staat klaar, het bedje is opgemaakt, alle kleren en speelgoed is gewassen, ons bed staat op klossen, het onderstel voor de maxicosi staat in de auto, opvang voor Flo is besproken voor als de bevaling zich aandient, nu alleen nog wat kleine rommeldingen. Oh ja, en de tas inpakken die mee moet naar het ziekenhuis. We zijn er dus bijna klaar voor. Nu allereerst nog even genieten van de rust.....

Flo: op het potje

Voor het slapen gaan lazen we een boekje over Karel die op de grote wc mag plassen. Hierna moest Flo "poepen". Dus hup, op het potje. Na twee tellen wilde hij al weer opstaan, maar van mij moest hij nog even blijven zitten. Als je moet poepen, moet je eerst even rustig zitten. Flo ging weer zitten en perste. En ja.... daar kwam een plasje!! Flo riep meteen "papa!" (hij wilde eerder al dat we allebei mee gingen om te kijken hoe hij op het potje ging, maar de belofte dat papa kwam kijken als hij klaar was, was ook goed). Helemaal droeg hij samen met Richard het potje naar de wc, om de inhoud er in te kieperen. Daarna was hij even door het dolle heen en rende de hele kamer door. Erg grappig. Zou dit dan het begin zijn van zindelijk worden?

Flo: Balletjes

In april zal Flo geopereerd moeten worden. Zijn balletjes zijn nog niet ingedaald en moeten operatief naar beneden gehaald worden. Uit de echo van zijn baletjes bleek dat ze nu in de lies zitten en dat de linker kleiner is dan de rechter (1,3 cm en 1,6 cm), maar dat geeft niet zei de kinderchirurg. Hij legde uit dat de balletjes niet ingedaald zijn, omdat de bloedvaatjes te kort zijn (niet de zaadleiders of de zenuwen). Deze bloedvaatjes zijn elastisch, maar trekken ook hard terug, dus het is de vraag of het in 1 keer lukt of dat een tweede operatie nodig is. Dat zal tijdens de eerste operatie moeten blijken. Als ze de balletjes niet ver genoeg naar beneden kunnen halen zal na een half jaar een tweede operatie volgen. Flo mag in januari al onder het mes, maar op ons verzoek zal het pas in april gaan gebeuren (eerst komt de baby en dan nog verhuizen, dus dat wordt al een drukke tijd). Het zal een dagopname worden. Flo mocht vandaag al even oefenen met het narcose-kapje. De anesthesist deed het kapje eerst bij Richard op, die kon op die manier een ballon die eraan zat opblazen. Daarna mocht Flo, die vond dat wel interessant. De anesthesist vroeg Flo om gewoon te ademen, dat deed hij niet, maar toen wij zeiden dat hij kon blazen wilde hij blijven spelen met het kapje.

Ondertussen is Flo al een aantal dagen flink aan het papegaaien. Hij zegt alles na wat wij zeggen, erg grappig. We moeten nu echt opletten wat wij zeggen, omdat we het anders van hem terughoren.
Gisteren kreeg Flo een chocolade-toetje, moeilijk woord, maar niet te moeilijk om te proberen na te zeggen, wat klonk als "cola-toetje".