Tijdens ons verblijf in de USA heeft Flo bij opa en oma Masselink gelogeerd. Flo heeft het hier prima naar zijn zin gehad. Zo erg zelfs dat oma tegen ons zei dat Flo ons helemaal niet miste (hoewel we dat aan de ene kant niet leuk vonden om te horen, was het ook wel erg fijn dat hij het zo naar zijn zin had). Oma heeft een schriftje bijgehouden waarin ze beschreven heeft wat Flo allemaal heeft gedaan. Dit moet ik nog lezen, maar ze vertelde al wel dat de week in het teken heeft gestaan van buiten spelen, muziek maken en kleuren. Flo wist ze allemaal telkens goed te vertellen wat hij wilde doen. Hij heeft in deze week allemaal nieuwe woordjes geleerd, zoals eikel, kastanje, duim, pink, en nog veel meer. Inge en Niels hebben oma geholpen met oppassen en dat heeft Flo ook erg leuk gevonden.
Toen Flo ons weer zag na deze week, keek hij in eerste instantie heel verbaasd, vervolgens sip, met een pruillipje waarbij hij niet goed leek te weten of hij nou moest gaan huilen of niet. Hierna volgde een verbaasde "papa", "mama" en wilde hij even flink knuffelen.
Wij vonden dat Flo gegroeid was in deze week. Zijn broeken hoeven minder opgerold te worden. ZIjn haar is langer. Hij kent meer woorden, zijn uitspraak van veel woorden is veranderd, vaak verbeterd. En hij lijkt ineens ook weer meer te begrijpen. Wat kan er veel veranderen in een week.
Wij vonden het erg fijn om een week in de USA te zijn, maar het is nog fijner om weer met zijn drietjes te zijn.
1 opmerking:
Ja een weekje in Twente en z'n uitspraak is ineens een stuk beter ;)
Een reactie posten