Om 7:15 uur meldden Flo en ik ons bij de dagbehandeling. Omdat Sen niet mee mocht bleef Richard bij haar om haar daarna naar de creche te brengen, waarna hij ook naar het ziekenhuis zou komen.
We mochten al snel naar binnen. Flo kon nog even spelen en kon nog een keer oefenen met het kapje waarmee hij in slaap zou vallen.
Flo moest zijn pyjama aantrekken en ik een blauw pak, net als de dokters. De "dokter" (eigenlijk verpleegkundige) heette Inge. Flo riep meteen: "Inge!". Inge vond het erg leuk dat hij meteen haar naam zo goed zei. Toen ik vertelde dat mijn zus ook Inge heet en dat hij daarom zo enthousiast reageerde, was ze enigszins teleurgesteld. Maar goed, voor Flo kon ze niet meer stuk, wat een geluk. Elke keer als ze kwam, zei hij "Inge". Het maakte het voor ons een stuk makkelijker om dingen uit te leggen. De dokter kwam een pijl zetten op het been aan de kant waarvan het balletje gehald moest worden, Flo kreeg dus een pijl op elk been. Flo wist goed dat je eigenlijk niet op je benen mag tekenen, zijn reactie was: "dat moet niet".
Op een gegeven moment moest ik ook nog een mutsje op doen en konden we naar de operatiekamer (dat Flo intussen erg grappig kan zeggen). Flo ging al rijdend op bed mee. Hij wist niet of hij dat nou leuk of eng moest vinden.
Hij was erg onder de indruk van de operatiekamer, keek zijn ogen uit. Ze deden een rood lampje met een pleister om zijn vinger, dat vond hij niet zo leuk. Flo wilde deze er weer aftrekken en ik kon niet voorkomen dat hij hem er echt aftrok. Toen ging het kapje op terwijl Flo bij mij op schoot zat. Ik hield mijn hoofd naast het zijne en hij keek mij de hele tijd aan vanuit zijn ooghoeken. Vlak voor hij in slaap viel, verzette hij zich met zijn hele lijf. Inge had al verteld dat dit altijd gebeurt, kinderen herinneren zich dat niet, het is vooral voor de ouders vervelend. Hierna sliep hij echt, ik gaf hem nog een kus en toen moest ik weg.
Alles bij elkaar zou het een uur duren, maar bijna anderhalf uur waren ze nog aan het opereren. Ze zijn bijna 2 uur bezig geweest. Toen Flo wakker was mocht ik weer naar hem toe. Hij lag heel rustig en slaperig in bed. Even later werd hij wat wakkerder en trok hij weer het rode lampje van zijn vinger af. Het zuurstofkapje wat nog voor hem lag moest ook weg van hem. Op zijn linkerhand zat een infuusdopje en die wilde hij er ook af hebben, maar die moest wel blijven zitten voor de zekerheid. Door de knuffel over zijn hand te leggen kon hij het dopje even vergeten.
Al snel was Flo wakker genoeg om naar de zaal terug te gaan. Daar was Richard ook. Flo wilde het liefst de hele tijd bij mij op schoot zitten, terwijl hij dat normaal helemaal niet meer wil. Het was belangrijk dat hij ging eten en drinken. Drinken ging er wel in, maar het duurde even voordat hij ook wat wilde eten. Een waterijsje lustte hij wel.
Op een gegeven moment wilde Flo graag lopen. We waren gewaarschuwd dat hij niet goed zou kunnen lopen vanwege een ruggeprik waarmee een blok gelegd was tegen de pijn. Het lopen ging, gesteund door Richard, erg grappig: Flo zijn benen zwiebelden alle kanten op. Hij vond het wel gek dat zijn benen niet deden wat hij dacht.
Het wachten was op een natte luier, maar deze bleef uit. Na lang wachten mochten we toch naar huis, we moesten goed in de gaten houden of dat plasje wel zou komen. Bij thuiskomst had Flo al een natte luier, dus alles was goed.
De operatie zelf duurde zo lang omdat de balletjes heel hoog lagen, maar ook erg vast zaten. Vervolgens lukte het niet om de balletjes onderin de balzak te krijgen. Ze hebben ze wat hoge moeten plaatsen. Dit betekent dat de kans groot is dat Flo nog een keer geopereerd moet worden, om ze helemaal naar beneden te halen. Er is een kleine kans dat de natuur het zelf herstelt. Wij waren hierover niet verbaasd, dit hadden we al verwacht omdat zijn balletjes altijd al (vanaf de geboorte) hoog hebben gezeten en alleen maar nog hoger gingen zitten.
Aan het einde van de middag en begin van de avond heeft Flo nog op de bank in mijn armen geslapen. Waarna hij (natuurlijk) de rest van de avond en begin van de nacht heeft zitten spoken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten