En ineens kan Sen los zitten. Ze houdt het best al even vol. We leggen wel het verschoonkussen om haar heen, want ze kan natuurlijk nog wel zomaar omvallen. Toch weer bijzonder hoe snel ze dan ineens iets kan.
Zo wilde ze ook nog geen steun op haar benen nemen, maar een spelletje op de bank deed deze week wonderen. Sen zat op mijn been met haar gezicht richting de rugleuning. We legden een doekje op de rugleuning en Sen ging staan om het te pakken. Ze vond het een erg leuk spelletje. Vandaag stond ze op toen Richard haar aan haar armpjes omhoog trok.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten