Flo: ziekenhuis

Vanochtend moest Flo voor controle naar de kinderarts. Zijn lengte is 85 cm, zijn gewicht 11,3 kilo. Hier kregen we geen opmerkingen over, dus het zal wel goed zijn. Omdat Flo zijn balletjes nog niet ingedal zijn, zullen die operatief naar beneden gehaald moeten worden. Hiervoor is eerst een echo nodig en een afspraak bij de kinderchirurg. Ik kaartte aan dat Flo eerst voor controle van zijn hart zou moeten. Ons was anderhalf jaar geleden verteld dat Flo een pulmonaal stenose heeft (niks ernstigs, er zit ergens een kleine vernauwing, waardoor er in zijn hart een ruisje is te horen). Op de uitslagbrief die de kinderarts had gekregen stond min of meer beschreven dat er geen probleem was. We hebben afgesproken dan toch maar voor de duidelijkheid een herhaling van de hartecho te laten maken. Dit gaat allemaal de komende 3 weken gebeuren. Daarna moeten we, tussen het bevallen door, ook nog een operatie plannen.
Flo kan het woord ziekenhuis al bijna probleemloos uitspreken, hij is ook al een paar keer meegeweest voor controles voor de zwangerschap. Voor hem staat ziekenhuis dan ook gelijk aan iets met de baby. Toen we in het ziekenhuis waren, wees hij naar links waar de poli verloskunde zit. Ik legde dus maar weer uit dat Flo nu zelf naar de dokter moest. Tijdens het onderzoekje van de dokter bleef Flo heel stil liggen, hij was wel wat onder de indruk. Daarna zette hij weer zijn allercharmantste lach op, om de beide dokters (dames) weer helemaal te laten smelten.

Flo: Pluisje

Vanochtend hebben we onze tweede keer 'muziek op schoot' afgesloten. Begin dit jaar was de eerste cursus, nu dus de tweede. Het was erg leuk om te zien wat een verschil het maakte voor Flo. De eerste keer keek hij eigenlijk alleen maar en thuis liet hij zien dat hij alles goed had onthouden. Nu deed Flo ook tijdens de les al veel meer mee. Hij blijft observeren, maar komt nu wel iets eerder zelf in actie. Hij heeft er van genoten. Ik ook, maar voor mij waren de laatste paar keer erg pittig (zitten, staan, zitten, staan, dansen, springen, etc).
De 'les' begon altijd met Pluisje, een handpop van een konijn die elk kind welkom zingt. Aan het einde wordt er op dezelfde manier afgesloten. De kinderen mochten Pluisje dan een kusje geven. Flo wilde de eerste paar keer niet, maar daarna wist hij wat de bedoeling was en stond hij met een lach op om Pluisje een kusje te brengen.
Gedurende de week heft Flo het vaak over "ziek" (muziek) en "puisje" (Pluisje). Nu is het echt afgelopen, ik ben benieuwd hoe lang hij er nog om blijft vragen. Vandaag wees hij precies de weg aan die we moesten fietsen naar Pluisje. Toen Richard laatst met Flo rondfietste, begon Flo ineens over Pluisje te praten. Richar vertelde dit aan mij en ze waren inderdaad in de buurt van Pluisje geweest.
Straks met de baby erbij is het even de vraag of het nog lukt om mee te doen aan de muziekles. In Diemen zelf is er ook een mogelijkheid, maar we zullen zien...

Flo: ziek

Vanochtend werd Flo wakker met koorts. Hij was al verkouden, maar hij is nu echt ziekjes. Voor de zekerheid toch maar even de huisarts gebeld. Die denkt niet aan de Mexicaanse griep (Nieuwe Influenza A ofwel H1N1), en wij ook niet. Gelukkig hebben we Flo niet in laten enten, want dat was waarschijnlijk net teveel van het goede geweest. De dokter geeft ook aan dat als we opletten en er snel bij zijn (mocht hij toch kortademig worden en pijn krijgen) dat er dan niets aan de hand is. We wachten dus maar rustig af.
Flo doet het op zich prima. Hij is wel jengelig, kan weinig hebben, maar hij is niet totaal futloos en heeft ondanks allles ook nog wel grappen en grollen.

Flo: overgangsverslag

Dinsdag had ik op de creche een overgangsgesprek voor Flo. Flo is natuurlijk bijna 2 jaar en gaat dan de overstap maken van de babygroep (Teddyberen) naar de peuters (Pandaberen). Hiervoor heeft een van de groepsleidsters een overgangsverslag geschreven. Het is een leuk verslag, waarin Flo als een leuk, betrokken en genietend kind wordt omschreven. Wat kunnen we nu anders dan trots op ons mannetje zijn. Hij lijkt nu ook echt toe aan een plek tussen de grotere kinderen, hoewel het voor hem ook vast even wennen zal zijn.

Baby: jongen of meisje, deel III

Gisteren hadden we de derde groeiecho. Alles gaat nog steeds op schema, de baby groeit gemiddeld. Heel goed dus. Op ons verzoek heeft de gynaecoloog nogmaals gekeken of nu dan echt goed te zien was of we een jongen of meisje krijgen. En ja, het was kort, maar heel duidelijk: het is echt een meisje. Nu weten we het dus zeker.
Volgens de gynaecoloog weegt de baby nu zo'n 1960 gram. Ondanks dat het goed gaat bood de gynaecoloog toch aan dat we over 3 weken nog een groeiecho maken. Dat vinden we toch wel fijn, omdat we bij Flo het idee hadden dat het juist in de laatste fase minder goed ging.
We hebben 's avonds met Pascal even gebrainstormd over het geboortekaartje en natuurlijk moest hij dan ook de naam weten. Het blijft wel raar om dat nu al te zeggen, maar volgens mij viel de naam wel goed. Nog even, en dan kunnen we het iedereen vertellen.

We hebben trouwens een plek op de creche. Ongeveer een maand geleden kwam het bericht dat er een plekje vrij komt op de groep de Koekiemonsters. Jammer dat er geen plekje is op de Teddyberen waar Flo dan gezeten heeft, maar we moeten al lang blij zijn dat we meteen een plek hebben, ook nog op de juiste dagen.

Flo: foto's

De afgelopen tijd hebben we weinig foto's op de blog gezet, hier een aantal van de laatste weken.

Spelen met de wasknijpers:





Een nieuwe stoel...





Sinterklaasje!

Flo: Slecht geslapen

Vannacht was een korte nacht. Van 12 uur tot half 3 heeft Flo liggen spoken. Hij was aan het huilen, gooide zijn speen expres weg en moest dan weer hard huilen. Eerst reageerden we nog lief en rustig, maar op een gegeven moment waren we er toch wel echt klaar mee.
Nu hadden we voor het slapen gaan samen met Flo zijn schoen gezet, voor de eerste keer. Wortel erin voor het paardje, liedje gezongen en naar bed. Hij vond het maar raar. Zou dit dan vannacht toch dor zijn hoofd hebben gespookt? Vanmorgen liep hij niet meteen naar zijn schoenen, maar toen we er naar wezen, zei hij: "dootje". Hij pakte het op en kwam verbaasd naar ons toe lopen. Toen we vroegen waar de wortel was volgde er een "huh??" met een gebaar van 'weg'. Hij was erg blij met zijn klei-accessoire setje.

Flo: mammaaa!!

Vanochtend hoorden we het voor de eerste keer uit Flo zijn slaapkamer komen: "mammaaa!"

Flo: groot

Flo vindt de schoenen van papa en onze sloffen erg leuk. Hij trekt ze graag aan en loopt er dan trots mee door het huis. Hij wordt echt groot.
De laatste tijd laat hij ook steeds duidelijker zijn eigen wil blijken en als hij het ergens niet mee eens is probeert hij ons te bijten, een kopstoot te geven of te slaan. Als dat niet lukt bijt hij zichzelf of bonkt hij (vrij voorzichtig) zijn hoofd tegen de vloer. Hij heeft echter ook al wel snel door dat dat laatste op ons niet veel indruk maakt. Wij worden er steeds beter in om te voorkomen dat hij ons raakt met zijn kopstoten e.d. Gelukkig is Flo nu nog erg snel af te leiden. Muziek is hiervor wer een erg goede ingang. Begin een liedje te zingen en hij is al weer snel vergeten dat hij boos was. Grappig is dat je dan samen met hem kan praten over datgeen waarover hij boos was. Bijvoorbeeld als ik hem ophaal uit de creche: het spelen is klaar, volgende keer mag je weer verder spelen. Flo vertelt het dan ook op zijn manier (denk er een wat hoog en vragend stemmetje bij): "peje?" "kaa?" "keer?"

Baby: 31 weken

De baby leek vorige week wat rustiger te bewegen, maar deze week is ze weer volop in de weer. De bewegingen worden wel anders. Ik kan merken dat ze minder ruimte heeft om te schoppen, Het voelt nu meer als stompjes en schuiven. Soms gaat dat echter vrij hardhandig en hoort Richard mij wel eens een "oeh" of "aah" zeggen. Hij kijkt mij dan aan met een blik van wat heb jij nou, maar dan beweegt de baby dus even hard en drukt net even op de verkeerde plek(ken).
Het is wel gek om 'ze' te zeggen tegen de baby. we zijn zo gewend om het te hebben over 'de baby' en 'hij', maar we proberen langzaamaan toch meer 'ze' te zeggen.
De echte jongenskleertjes zijn nu uitgezocht en gaan dit weekend de deur uit. Langzaamaan komt er zo al wat roze binnen, helaas ontkomen we daar niet aan met een meisje.

Flo: zusje!

Flo was er getuige van in het ziekenhuis. Hij krijgt een zusje!
We hebben het boekje van Bobbi (Bobbi wordt grote broer) al regelmatig gelezen, dus hij herkende het apparaatje waarmee over mijn buik werd gegaan en waaruit boenke-boenk klonk. We lieten hem kijken naar de echo, in Flo's ogen "tfiesie" (televiesie). Hij vond het wel (even) interessant. Vanaf het moment dat het duidelijk was dat er de baby een meisje was heeft hij, tot we bijna thuis waren, "meisje" en "zusje" gezegd.

Baby: een meisje!?

Vandaag vond er weer een groeiecho plaats. De uitslag was prima, alles blijft gemiddeld en volgt dus een mooie curve. Ze wilden wel weer meewerken aan het zoeken naar het geslacht van de baby, vooral omdat het nu al een paar keer niet gelukt was werd het ook een beetje een uitdaging. De arts-assistent lukte het niet om het te zien, want de beentjes zaten weer lekker dicht tegen elkaar aan. Er was toevallig ook een verloskundige in de ruimte bezig, die wilde het ook wel even proberen en ja, toen was er wat zichtbaar: een meisje....denken we. Omdat de beentjes nog vrij dicht tegen elkaar aan zaten durven ze niet met zekerheid te zeggen dat het een meisje is, maar het lijkt er wel heel erg op. Wat ik zelf zag op de echo was erg duidelijk het geslacht van een meisje. Dus wij gaan er nu vanuit dat we een dochter krijgen.

Flo: zusje

Flo was vanavond even intensief met mijn buik bezig. Hij sloeg erop (dat mocht niet), hij trok mijn trui omhoog en buikband omlaag om mijn blote buik te zien. Hij legde zij handjes erop en zei "zusje". Zou dat een goede voorspelling zijn?

Flo: straf?

Flo begrijpt steeds meer van wat er om hem heen gebeurd. Dat levert soms verassende situaties op. Vanmiddag mocht Flo de poezen eten geven, hij liet echter 2 keer over de brokjes expres uit het bakje vallen, waarop ik wat boos werd. Ik vertelde hem dat ik dit niet leuk vond, Richard kwam me helpen met opruimen. Toen Flo vervolgens in de weg ging lopen, zei Richard "Flo, nu wegwezen". Flo liep meteen weg richting de gang. Toen wij gingen kijken stond hij met een sip gezicht in de hoek. Het zag er zielig iut, maar stiekem moesten wij wel lachen. We hebben toen maar uitgelegd dat hij niet in de hoek hoefde, maar dat we het niet leuk vinden als hij de bakjes leeggooit. Met een kus was het weer goed.

Flo laat steeds meer twee-woordzinnetjes horen en gisteren hebben we de eerste drie-woordzin gehoord! Het was iets als" "papa fohn klaar".

Baby: jongen of meisje, deel II

Vorige week vrijdag vond de eerste groeiecho van een reeks van drie plaats. Niet omdat er nu iets aan de hand is, maar om de baby extra in de gaten te houden, omdat grote broer Flo met een geboortegewicht van 2510 gram toch wel wat te klein was. De baby zit precies op de gemiddelde groeilijn, volgens de verloskundige is ook mijn buik heel gemiddeld, maar dat voelt toch anders (hij voelt nu al erg groot). De verloskundige was zo aardig om mee te werken aan onze wens om het geslacht van de baby te weten. Oma Masselink was mee, die vond het natuurlijk wel heel bijzonder. Om een lang verhaal kort te maken, we weten nog steeds niet of we nu een jongen of meisje krijgen. De beentjes zaten er precies voor en een beetje porren veranderde daar niets aan. Nu maar hopen dat de volgende echo a.s. woensdag wel een antwoord geeft.

Flo: saus

"Saus" zeggen als je een kalfje aait.....Hmmm, wat zou hij daar nou mee bedoelen. Het leek ons vrij onmogelijk dat Flo dacht aan een stukje mals kalfsvlees met een sausje. Dus maar even negeren en zeggen dat het koetje lekker zacht is. "Saus!" Oooh, hij zegt 'zacht'. Tja, soms is het even zoeken en denken, maar uiteindelijk snappen we elkaar. We weten inmiddels dat een "pik" een 'kip' is, en dat Flo met "seit" (wijzend op keuteltjes) laat weten dat hij de keutels herkent als geitenkeutels.
In de week dat Flo bij opa en oma was zei hij vaak "paupen" als hij in de slaapkamer was, onze conclusie was dat dit slapen moest betekenen, maar dat leek opa stug. Thuis zei hij ook altijd "paapen", maar ja, in een week kan er wat veranderen. En ja hoor, we weten het echt zeker, "paupen" is het nieuwe woord voor 'slapen'.
Flo spreekt veel woorden die beginnen met een 'f' of 'v' uit met een 's'. Zijn eigen naam zegt hij als "s(l)o", vies is "sies", vlees is "sees" en zo zijn er nog meer woorden waar ik nu even niet op kan komen.

Flo: zelf

"Nee ... zelf" zei Flo vanochtend. Hij kan steeds beter aangeven wat hij wil. Soms is hij dus erg duidelijk dat hij het zelf wil doen, maar regelmatig horen we ook nog "hewpe" (helpen) of "tijje" (tillen). Ook horen we af en toe een enkel 2-woord-zinnetje voorbij komen.
Flo begint nu ook mee te zingen met liedjes. Als we het laatste woord van de zin weglaten, vult hij deze aan.

Vanochtend hadden we samen weer 'muziek op schoot'. Flo keek weer zijn ogen uit en eenmaal thuis ging hij fanatiek meedoen toen we de liedjes gingen zingen. Typisch Flo, eerst goed kijken (totaal onder de indruk) en dan thuis (als het rustig is) komt de gekkigheid er uit.

Baby: duizelig

Maandag aan het einde van de middag werd ik licht duizelig. Zo'n gevoel alsof je dronken bent, maar ik heb toch al echt 6 maanden lang geen alcohol gedronken. De hele avond bleef ik er last van houden en ook de volgende ochtend werd ik nog licht draaierig wakker. Toch voor de zekerheid maar even naar de huisarts gegaan en na twee uur (!) wachten zei de dokter dat er niks aan te doen is. Mijn bloeddruk is gewoon erg laag. Rustig aan doen en iets meer zout eten was zijn tip.
Rustig aan doen is niet zo'n probleem. Zelfs als ik het gevoel heb dat ik opschiet, gaat alles nog traag. Ik kan nu al niet meer zo snel, met zo'n dikke buik. Tijdens de zwangerschap van Flo had ik een mooie buik, niet groot, maar ook niet klein. Nu kijkt iedereen me met grote ogen aan (vooral nadat ze me 2 weken niet gezien hebben door de vakantie), ze vinden mijn buik allemaal erg groot. En ik moet ze daarin wel gelijk geven, hij is nu een stuk groter dan destijds bij Flo. Ik ben dan ook erg benieuwd hoe het verder gaat, want ik moet nog 3 maanden....

Flo: Uit logeren

Tijdens ons verblijf in de USA heeft Flo bij opa en oma Masselink gelogeerd. Flo heeft het hier prima naar zijn zin gehad. Zo erg zelfs dat oma tegen ons zei dat Flo ons helemaal niet miste (hoewel we dat aan de ene kant niet leuk vonden om te horen, was het ook wel erg fijn dat hij het zo naar zijn zin had). Oma heeft een schriftje bijgehouden waarin ze beschreven heeft wat Flo allemaal heeft gedaan. Dit moet ik nog lezen, maar ze vertelde al wel dat de week in het teken heeft gestaan van buiten spelen, muziek maken en kleuren. Flo wist ze allemaal telkens goed te vertellen wat hij wilde doen. Hij heeft in deze week allemaal nieuwe woordjes geleerd, zoals eikel, kastanje, duim, pink, en nog veel meer. Inge en Niels hebben oma geholpen met oppassen en dat heeft Flo ook erg leuk gevonden.
Toen Flo ons weer zag na deze week, keek hij in eerste instantie heel verbaasd, vervolgens sip, met een pruillipje waarbij hij niet goed leek te weten of hij nou moest gaan huilen of niet. Hierna volgde een verbaasde "papa", "mama" en wilde hij even flink knuffelen.
Wij vonden dat Flo gegroeid was in deze week. Zijn broeken hoeven minder opgerold te worden. ZIjn haar is langer. Hij kent meer woorden, zijn uitspraak van veel woorden is veranderd, vaak verbeterd. En hij lijkt ineens ook weer meer te begrijpen. Wat kan er veel veranderen in een week.
Wij vonden het erg fijn om een week in de USA te zijn, maar het is nog fijner om weer met zijn drietjes te zijn.

Baby: Jetlag en groeien

We zijn net terug van ons weekje in Oakland, USA. Bij aankomst daar is je ritme wat verschoven. Grappig om te merken was dat de baby zich gewoon vasthield aan zijn bestaande ritme. Ik voelde nu dus ineens gedurende de nacht veel meer bewegingen in mijn buik. Door deze bewegingen voelde ik steeds bewijs van de jetlag, terwijl ik hem zelf fysiek niet zo voelde.
Nu ik dit schrijf is de baby weer flink aan het bewegen. Je ziet dan ook mijn hele buik bewegen en bobbelen. Diverse mensen hebben het schoppen ook al gevoeld.
Mijn buik groeit enorm snel. Ik krijg nu echt van mensen te horen: Jeetje wat een buik. Dat voel ik zelf ook, het zit nu met 26 weken al veel meer in de weg, dan tijdens mijn zwangerschap van Flo. Ik lijk nu ongeveer net zo groot als ik bij Flo was met ongeveer 30-32 weken. De baby zit vrij hoog en dat maakt dat het voor mijn gevoel al soms lastig. Het schoppen is daardoor soms ook wat gevoelig, maar het blijft natuurlijk ook erg bijzonder om die kleine wurm zo te voele bewegen.