Flo: een echte peuter

Vanmorgen hebben we samen het afscheid gevierd op de Teddyberen, de babygroep van het kinderdagverblijf. Daarna heb ik Flo samen met Henna (zijn oude juf) naar de peutergroep de Pandaberen gebracht, hij heeft hier de afgelopen tijd al wat wenuurtjes gehad. Flo ging daar netjes met de andere kinderen aan tafel zitten. Om 16.00 uur moest ik hem weer ophalen. Hij had een leuke dag gehad, niet gehuild, maar ook niet geslapen. Flo moet nu slapen in de gymzaal op een laag bedje, maar hij stond er de hele tijd naast. De gymzaal is natuurlijk ook om te spelen en niet om te slapen. Eenmaal thuis heeft hij nog gespeeld met het nieuwe houten snij-groente setje van opa en oma, gegeten en gedoucht en toen total loss (m.a.w. huilend) naar bed. Hij viel meteen in slaap.... peuter zijn is hard werken!

Flo: 2 jaar!!!

Hiep hiep hoera.... Flo is 2 jaar!!!

We hebben vanmiddag een feestje gevierd met wat vrienden en familie en Flo zijn eerste vriendje Toon (van de creche). Flo vond alle kadootjes erg leuk, ze werden ontvangen met een enthousiast "Jaah!! dootje!!". Vooral de gitaar van opa en oma en de trommel van Bow waren favoriet. Ook het tekentableau van Sandy, Thomas, Job en Pien werd direct uitgeprobeerd. De andere kadootjes kregen wat minder aandacht vandaag: "oh! boek!" en hup naar het volgende, maar dat maken we later deze week wel weer goed. De treinbaan van Niels, Inge en Jeroen zal vast morgen met papa wel even opgebouwd worden.

Een filmpje en/of foto's zullen later deze week volgen.

Flo: dag dokter!

Met Flo zijn hart is alles in orde liet de echo vandaag zien. Er zitten wel 2 kleine afwijkingetjes die onbelangrijk zijn, maar die veroorzaken het ruisje dat de doktoren altijd horen. Flo hoeft voor zijn hart nooit meer op controle te komen. Tijdens het onderzoek vond Flo alles prima. Toen de dokter de echo ging maken duwde hij een beetje, waarop Flo zijn bortskas uitzette en op die manier terugduwde, de dokter vond het wel grappig. Flo vond de 'computer' van de dokter erg interessant. Op de heenweg op de fiets was Flo lekker aan het roepen: Ooh tram, Ooh hondje, Ooh boot, groot. Na het onderzoek hervatte hij het roepen toen hij de doktersassistente zag: "ooh dokter!". Achter haar liep een stel met een baby, waarop Flo riep: "ooh baby". Eenmaal de jas aan, vroegen we hem 'dag dokter' te zeggen, en wat schetst onze verbazing: "Daaag dokter!". De dokter kon er na Flo zijn bezoekje weer helemaal tegen.

Baby: 34 weken II

Gisteren bleek tijdens de echo en ctg (hartfilmpje) dat de baby nog steeds goed groeit en dat de placenta ook nog steeds goed functioneert. Vooral dat laatste stelde ons extra gerust. De baby is nu iets meer dan 2300 gram (Flo was na 40 weken zwangerschap 2510 gram), dus als ze lekker doorgroeit wordt ze zwaarder dan Flo.

Baby: 34 weken

Nog twee weken (ofwel 5 dagen) werken en dan begint mijn verlof. Dan be ik er ook wel klaar mee. De ene dag gaat het allemaal wat makkelijker dan de andere dag. Sommige dagen zijn zwaar en dan heb ik het wel gehad. Andere dagen gaan juist heel makkelijk en vliegen om, daar houd ik me dan ook maar aan vast. Van mijn bekken heb ik nauwelijks nog last, dus de fysio heeft wel geholpen.

Flo: ziekenhuis

Vanochtend moest Flo voor controle naar de kinderarts. Zijn lengte is 85 cm, zijn gewicht 11,3 kilo. Hier kregen we geen opmerkingen over, dus het zal wel goed zijn. Omdat Flo zijn balletjes nog niet ingedal zijn, zullen die operatief naar beneden gehaald moeten worden. Hiervoor is eerst een echo nodig en een afspraak bij de kinderchirurg. Ik kaartte aan dat Flo eerst voor controle van zijn hart zou moeten. Ons was anderhalf jaar geleden verteld dat Flo een pulmonaal stenose heeft (niks ernstigs, er zit ergens een kleine vernauwing, waardoor er in zijn hart een ruisje is te horen). Op de uitslagbrief die de kinderarts had gekregen stond min of meer beschreven dat er geen probleem was. We hebben afgesproken dan toch maar voor de duidelijkheid een herhaling van de hartecho te laten maken. Dit gaat allemaal de komende 3 weken gebeuren. Daarna moeten we, tussen het bevallen door, ook nog een operatie plannen.
Flo kan het woord ziekenhuis al bijna probleemloos uitspreken, hij is ook al een paar keer meegeweest voor controles voor de zwangerschap. Voor hem staat ziekenhuis dan ook gelijk aan iets met de baby. Toen we in het ziekenhuis waren, wees hij naar links waar de poli verloskunde zit. Ik legde dus maar weer uit dat Flo nu zelf naar de dokter moest. Tijdens het onderzoekje van de dokter bleef Flo heel stil liggen, hij was wel wat onder de indruk. Daarna zette hij weer zijn allercharmantste lach op, om de beide dokters (dames) weer helemaal te laten smelten.

Flo: Pluisje

Vanochtend hebben we onze tweede keer 'muziek op schoot' afgesloten. Begin dit jaar was de eerste cursus, nu dus de tweede. Het was erg leuk om te zien wat een verschil het maakte voor Flo. De eerste keer keek hij eigenlijk alleen maar en thuis liet hij zien dat hij alles goed had onthouden. Nu deed Flo ook tijdens de les al veel meer mee. Hij blijft observeren, maar komt nu wel iets eerder zelf in actie. Hij heeft er van genoten. Ik ook, maar voor mij waren de laatste paar keer erg pittig (zitten, staan, zitten, staan, dansen, springen, etc).
De 'les' begon altijd met Pluisje, een handpop van een konijn die elk kind welkom zingt. Aan het einde wordt er op dezelfde manier afgesloten. De kinderen mochten Pluisje dan een kusje geven. Flo wilde de eerste paar keer niet, maar daarna wist hij wat de bedoeling was en stond hij met een lach op om Pluisje een kusje te brengen.
Gedurende de week heft Flo het vaak over "ziek" (muziek) en "puisje" (Pluisje). Nu is het echt afgelopen, ik ben benieuwd hoe lang hij er nog om blijft vragen. Vandaag wees hij precies de weg aan die we moesten fietsen naar Pluisje. Toen Richard laatst met Flo rondfietste, begon Flo ineens over Pluisje te praten. Richar vertelde dit aan mij en ze waren inderdaad in de buurt van Pluisje geweest.
Straks met de baby erbij is het even de vraag of het nog lukt om mee te doen aan de muziekles. In Diemen zelf is er ook een mogelijkheid, maar we zullen zien...

Flo: ziek

Vanochtend werd Flo wakker met koorts. Hij was al verkouden, maar hij is nu echt ziekjes. Voor de zekerheid toch maar even de huisarts gebeld. Die denkt niet aan de Mexicaanse griep (Nieuwe Influenza A ofwel H1N1), en wij ook niet. Gelukkig hebben we Flo niet in laten enten, want dat was waarschijnlijk net teveel van het goede geweest. De dokter geeft ook aan dat als we opletten en er snel bij zijn (mocht hij toch kortademig worden en pijn krijgen) dat er dan niets aan de hand is. We wachten dus maar rustig af.
Flo doet het op zich prima. Hij is wel jengelig, kan weinig hebben, maar hij is niet totaal futloos en heeft ondanks allles ook nog wel grappen en grollen.

Flo: overgangsverslag

Dinsdag had ik op de creche een overgangsgesprek voor Flo. Flo is natuurlijk bijna 2 jaar en gaat dan de overstap maken van de babygroep (Teddyberen) naar de peuters (Pandaberen). Hiervoor heeft een van de groepsleidsters een overgangsverslag geschreven. Het is een leuk verslag, waarin Flo als een leuk, betrokken en genietend kind wordt omschreven. Wat kunnen we nu anders dan trots op ons mannetje zijn. Hij lijkt nu ook echt toe aan een plek tussen de grotere kinderen, hoewel het voor hem ook vast even wennen zal zijn.

Baby: jongen of meisje, deel III

Gisteren hadden we de derde groeiecho. Alles gaat nog steeds op schema, de baby groeit gemiddeld. Heel goed dus. Op ons verzoek heeft de gynaecoloog nogmaals gekeken of nu dan echt goed te zien was of we een jongen of meisje krijgen. En ja, het was kort, maar heel duidelijk: het is echt een meisje. Nu weten we het dus zeker.
Volgens de gynaecoloog weegt de baby nu zo'n 1960 gram. Ondanks dat het goed gaat bood de gynaecoloog toch aan dat we over 3 weken nog een groeiecho maken. Dat vinden we toch wel fijn, omdat we bij Flo het idee hadden dat het juist in de laatste fase minder goed ging.
We hebben 's avonds met Pascal even gebrainstormd over het geboortekaartje en natuurlijk moest hij dan ook de naam weten. Het blijft wel raar om dat nu al te zeggen, maar volgens mij viel de naam wel goed. Nog even, en dan kunnen we het iedereen vertellen.

We hebben trouwens een plek op de creche. Ongeveer een maand geleden kwam het bericht dat er een plekje vrij komt op de groep de Koekiemonsters. Jammer dat er geen plekje is op de Teddyberen waar Flo dan gezeten heeft, maar we moeten al lang blij zijn dat we meteen een plek hebben, ook nog op de juiste dagen.

Flo: foto's

De afgelopen tijd hebben we weinig foto's op de blog gezet, hier een aantal van de laatste weken.

Spelen met de wasknijpers:





Een nieuwe stoel...





Sinterklaasje!

Flo: Slecht geslapen

Vannacht was een korte nacht. Van 12 uur tot half 3 heeft Flo liggen spoken. Hij was aan het huilen, gooide zijn speen expres weg en moest dan weer hard huilen. Eerst reageerden we nog lief en rustig, maar op een gegeven moment waren we er toch wel echt klaar mee.
Nu hadden we voor het slapen gaan samen met Flo zijn schoen gezet, voor de eerste keer. Wortel erin voor het paardje, liedje gezongen en naar bed. Hij vond het maar raar. Zou dit dan vannacht toch dor zijn hoofd hebben gespookt? Vanmorgen liep hij niet meteen naar zijn schoenen, maar toen we er naar wezen, zei hij: "dootje". Hij pakte het op en kwam verbaasd naar ons toe lopen. Toen we vroegen waar de wortel was volgde er een "huh??" met een gebaar van 'weg'. Hij was erg blij met zijn klei-accessoire setje.

Flo: mammaaa!!

Vanochtend hoorden we het voor de eerste keer uit Flo zijn slaapkamer komen: "mammaaa!"

Flo: groot

Flo vindt de schoenen van papa en onze sloffen erg leuk. Hij trekt ze graag aan en loopt er dan trots mee door het huis. Hij wordt echt groot.
De laatste tijd laat hij ook steeds duidelijker zijn eigen wil blijken en als hij het ergens niet mee eens is probeert hij ons te bijten, een kopstoot te geven of te slaan. Als dat niet lukt bijt hij zichzelf of bonkt hij (vrij voorzichtig) zijn hoofd tegen de vloer. Hij heeft echter ook al wel snel door dat dat laatste op ons niet veel indruk maakt. Wij worden er steeds beter in om te voorkomen dat hij ons raakt met zijn kopstoten e.d. Gelukkig is Flo nu nog erg snel af te leiden. Muziek is hiervor wer een erg goede ingang. Begin een liedje te zingen en hij is al weer snel vergeten dat hij boos was. Grappig is dat je dan samen met hem kan praten over datgeen waarover hij boos was. Bijvoorbeeld als ik hem ophaal uit de creche: het spelen is klaar, volgende keer mag je weer verder spelen. Flo vertelt het dan ook op zijn manier (denk er een wat hoog en vragend stemmetje bij): "peje?" "kaa?" "keer?"

Baby: 31 weken

De baby leek vorige week wat rustiger te bewegen, maar deze week is ze weer volop in de weer. De bewegingen worden wel anders. Ik kan merken dat ze minder ruimte heeft om te schoppen, Het voelt nu meer als stompjes en schuiven. Soms gaat dat echter vrij hardhandig en hoort Richard mij wel eens een "oeh" of "aah" zeggen. Hij kijkt mij dan aan met een blik van wat heb jij nou, maar dan beweegt de baby dus even hard en drukt net even op de verkeerde plek(ken).
Het is wel gek om 'ze' te zeggen tegen de baby. we zijn zo gewend om het te hebben over 'de baby' en 'hij', maar we proberen langzaamaan toch meer 'ze' te zeggen.
De echte jongenskleertjes zijn nu uitgezocht en gaan dit weekend de deur uit. Langzaamaan komt er zo al wat roze binnen, helaas ontkomen we daar niet aan met een meisje.

Flo: zusje!

Flo was er getuige van in het ziekenhuis. Hij krijgt een zusje!
We hebben het boekje van Bobbi (Bobbi wordt grote broer) al regelmatig gelezen, dus hij herkende het apparaatje waarmee over mijn buik werd gegaan en waaruit boenke-boenk klonk. We lieten hem kijken naar de echo, in Flo's ogen "tfiesie" (televiesie). Hij vond het wel (even) interessant. Vanaf het moment dat het duidelijk was dat er de baby een meisje was heeft hij, tot we bijna thuis waren, "meisje" en "zusje" gezegd.

Baby: een meisje!?

Vandaag vond er weer een groeiecho plaats. De uitslag was prima, alles blijft gemiddeld en volgt dus een mooie curve. Ze wilden wel weer meewerken aan het zoeken naar het geslacht van de baby, vooral omdat het nu al een paar keer niet gelukt was werd het ook een beetje een uitdaging. De arts-assistent lukte het niet om het te zien, want de beentjes zaten weer lekker dicht tegen elkaar aan. Er was toevallig ook een verloskundige in de ruimte bezig, die wilde het ook wel even proberen en ja, toen was er wat zichtbaar: een meisje....denken we. Omdat de beentjes nog vrij dicht tegen elkaar aan zaten durven ze niet met zekerheid te zeggen dat het een meisje is, maar het lijkt er wel heel erg op. Wat ik zelf zag op de echo was erg duidelijk het geslacht van een meisje. Dus wij gaan er nu vanuit dat we een dochter krijgen.

Flo: zusje

Flo was vanavond even intensief met mijn buik bezig. Hij sloeg erop (dat mocht niet), hij trok mijn trui omhoog en buikband omlaag om mijn blote buik te zien. Hij legde zij handjes erop en zei "zusje". Zou dat een goede voorspelling zijn?

Flo: straf?

Flo begrijpt steeds meer van wat er om hem heen gebeurd. Dat levert soms verassende situaties op. Vanmiddag mocht Flo de poezen eten geven, hij liet echter 2 keer over de brokjes expres uit het bakje vallen, waarop ik wat boos werd. Ik vertelde hem dat ik dit niet leuk vond, Richard kwam me helpen met opruimen. Toen Flo vervolgens in de weg ging lopen, zei Richard "Flo, nu wegwezen". Flo liep meteen weg richting de gang. Toen wij gingen kijken stond hij met een sip gezicht in de hoek. Het zag er zielig iut, maar stiekem moesten wij wel lachen. We hebben toen maar uitgelegd dat hij niet in de hoek hoefde, maar dat we het niet leuk vinden als hij de bakjes leeggooit. Met een kus was het weer goed.

Flo laat steeds meer twee-woordzinnetjes horen en gisteren hebben we de eerste drie-woordzin gehoord! Het was iets als" "papa fohn klaar".

Baby: jongen of meisje, deel II

Vorige week vrijdag vond de eerste groeiecho van een reeks van drie plaats. Niet omdat er nu iets aan de hand is, maar om de baby extra in de gaten te houden, omdat grote broer Flo met een geboortegewicht van 2510 gram toch wel wat te klein was. De baby zit precies op de gemiddelde groeilijn, volgens de verloskundige is ook mijn buik heel gemiddeld, maar dat voelt toch anders (hij voelt nu al erg groot). De verloskundige was zo aardig om mee te werken aan onze wens om het geslacht van de baby te weten. Oma Masselink was mee, die vond het natuurlijk wel heel bijzonder. Om een lang verhaal kort te maken, we weten nog steeds niet of we nu een jongen of meisje krijgen. De beentjes zaten er precies voor en een beetje porren veranderde daar niets aan. Nu maar hopen dat de volgende echo a.s. woensdag wel een antwoord geeft.