Twee weken geleden op het consultatiebureau vonden ze Sen haar nekje nog wat slap. We moesten haar meer aan haar armpjes optrekken en haar stimuleren om haar heeof mee te nemen. Dat hebben we braaf gedaan. Na twee dagen merkten we al dat ze goed mee ging doen. Een week later ging het al erg goed en nu anticipeert ze al als je haar nauwelijks nog omhoog haalt.
Of het ermee te maken heeft weet ik niet, maar Sen kan nu ineens veel beter zitten. Ze houdt zichzelf echt goed rechtop en kijkt dan vol interesse rond.
Ze vindt het ook leuk om op haar buik te liggen. Dit houdt ze tot haar eigen plezier ook steeds langer vol. Ze draait haar hoofd dan alle kanten op om uitgebreid om haar heen te kijken.
1 opmerking:
De meest gebruikte truuk in early intervention hier als kinderen een wat slap nekje hebben, maar geen afwijking! "Works wonders," zoals onze fysiotherapet (mijn baas) altijd zei. :-)
Een reactie posten