Sen is de laatste week sprongetjes aan het maken in haar taal. Ze is veel aan het wijzen en dan horen we "die". Dit gaat al vrij gericht. Zo had ze al ontdekt dat er in het pak van de schuddebuikjes wel erg lekkere dingetjes zitten, waarvan ze af en toe mocht snoepen tijdens de lunch. Ook het rozijntje van mama's cruesli bij het ontbijt kan nu steevast rekenen op een vingertje en "die, die". Op die momenten is ze ook best vasthoudend.
Vanavond bij het lezen van een boekje voor het slapen gaan was het ook bij elk plaatje "die". Ze ging nu ook dingen benoemen. Toen ze de hond zag zei ze "hoef, hoef", bij de poes zei ze "poeh", bij de vis zei ze "ish" en maakte ze het gebaar van vis. Verder probeert ze woordjes na te zeggen, zoals bloem. En wijst ze een plaatje meerdere keren aan, ze lijkt het leuk te vinden dat je dan telkens het woord zegt.
Het lopen krijgt op het moment (hierdoor) iets minder aandacht, al merken we wel dat ze onze had minder als echte steun nodig heeft bij het lopen, dat gaat iedere dag wel wat beter. Ook het (uit zichzelf) los staan zien we steeds vaker gebeuren. Soms doet ze een pasje los, als ze net ergens niet bij kan. Dan neemt ze niet meer de moeite om door haar knieen te gaan, maar doet ze een stapje. Het aan- en uitkleden doe ik steeds vaker staand, omdat het dan soms makkelijker is.
We gaan echt een andere fase in.....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten